> nieuws

Nieuws

 
28 oktober 2019

Ja, van harte!

'Menno en Franciscus komen vandaag samen',  zo zei Jannie Nijwening in haar overweging. En zo geschiedde in een volle Vermaning te Zaandam bij de intrede van haarzelf en Kok Klever op zondagmiddag 27 oktober.  Het was een feest van ontmoeting: in spiritualiteit en gedeelde inspiratie, met veel gasten van buiten onze gemeenten, met muzikale ondersteuning in canon en keerverzen en een hartelijk en nadrukkelijk uitgesproken JA  tussen de gemeenten en de voorgangers:  Samen gaan wij verder op een pad van betrokkenheid en solidariteit,  en slaan we de handen ineen voor onze inzet op de terreinen van liturgie, onderlinge zorg, vorming, jeugd en jongeren en onze dienst in en aan de samenleving.  Met deze dag een collecteopbrengst van 800 euro voor hulp aan vluchtelingen op de Griekse Eilanden. 

Hieronder vindt u eerst nog enkele foto's  (er komen er later nog meer)  en dan de overwegingen van Kok en Jannie. 

Korte overweging  van Kok Klever bij de lezing uit de Eerste brief van Paulus aan Korinthe 12,12-27  (Over de leden van het lichaam van Christus) 

Broeders en zusters,
Bij het zoeken naar een favoriete tekst om bij deze intrede te laten klinken kwam ik al snel op de lezing over het lichaam van Christus. Degenen onder u die eerder bij de leerhuizen over Paulus en de Messias zijn geweest zal het niet verwonderen.  
Want de laatste vijf jaar is Paulus een ontdekking voor mij geweest.  Zijn mystieke roepingservaring: gegrepen door de Gezalfde,  en zijn radicaliteit, om daar vervolgens zijn leven naar in te richten.  Hij staat daarin voor mij naast Franciscus van Assisi die dat in een andere tijd op zijn manier heeft gedaan.  Beiden in een geleefde solidariteit met arm en rijk, gezond en ziek, met mooi of uiterlijk minder bedeeld, aantrekkelijk en afstotelijk. Hartstochtelijk met heel hun lijf en ziel, tot en met de tekens van Christus in hun lichaam. Geraakt door de eeuwige die ook ons en mij mag raken, in mijn eigen levensloop en dat in de dagen en jaren die mij tot mijn dankbaarheid gegeven zijn. 
En dat dan op zo een wijze dat wij in de interactie van mens tot mens iets proeven van de reddende werking van het komen van God. Een werking die geschiedt niet waar individuele ikken vanuit emotie of rancune aandacht opeisen, maar in een gemeenschap van broeders en zusters die er voor elkaar zijn, die elkaar dragen en hooghouden juist ook als het tegenzit. Die, zoals de Belgische psychiater Dirk de Wachter zegt: af en toe elkaars psychiater zijn. Of, in de geest van Martha Nussbaum: samen verwijlen in de breekbaarheid van het goede. 
Daar, en naar ik hoop nu ik hier samen met Jannie als vrijgestelde aan de slag mag gaan, ook hiér, in een opbouwende en verwachtingsvolle houding waarin wij beseffen dat wij samen dat reddende lichaam van de gezalfde/ de Christus / zijn dat de komst van God bewerkstelligt. Als vredesgemeente in een geweldloos en vredelievend samenzijn niet alleen op zondag maar ook door de week. In daden, maar zeker ook in woorden.

Zullen wij dit echt nog meemaken? Vrede, harmonie, God onder ons? Ik hoop van harte dat ons antwoord daarop is: Ja, en wel nu en nabij. In het beleidsplan is afgesproken dat we samen voor zeven jaar deze weg inslaan, en dus.. gaan we deze weg.  Waarbij ik geloof dat dit het is wat God ten diepste van ons mensen verwacht.  Daarom is aan de binnenkant van het boekje een gebed afgedrukt dat is toegeschreven aan Franciscus van Assisi die mij hierin bijzonder inspireert. Om daar steeds weer de dag mee te beginnen, en ook nu deze bijzondere periode van zeven jaar: 

Allerhoogste, glorievolle God,
Gij die woont in het ontoegankelijk licht,
verlicht de duisternis van ons hart,
geef ons een sterk geloof, een groot vertrouwen
en uw bestendige liefde,
maar schenk ons bovenal dat fijne zintuig,
waardoor wij kunnen onderscheiden
wat Gij ten diepste van ieder van ons verwacht.
Amen.   

Lezing uit het Evangelie naar Lukas 4: 14- 21

Jezus keerde, gesterkt door de Geest, terug naar Galilea. 
Het nieuws over hem verspreidde zich in de hele streek. 
Hij gaf onderricht in de synagogen en werd door allen geprezen. 
Hij kwam ook in Nazaret, waar hij was opgegroeid, 
en volgens zijn gewoonte ging hij op sabbat naar de synagoge. 
Toen hij opstond om voor te lezen, 
werd hem de boekrol van de profeet Jesaja overhandigd, 
en hij rolde hem af tot de plaats waar geschreven staat:
‘De Geest van de Heer rust op mij, 
want hij heeft mij gezalfd om aan armen het goede nieuws te brengen. 
Hij heeft mij gezonden,
om aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken 
en aan blinden het herstel van hun zicht,
om onderdrukten hun vrijheid te geven, 
om een genadejaar van de Heer uit te roepen.’
Hij rolde de boekrol op, 
gaf hem terug aan de dienaar en ging weer zitten; 
de ogen van alle aanwezigen in de synagoge waren op hem gericht. 
Hij zei tegen hen: 
‘Vandaag hebben jullie deze schrifttekst in vervulling horen gaan.’

Korte overweging van Jannie Nijwening: 


Lieve gemeente, mensen van God,
ik ga graag terug in de tijd. Niet naar de tijd dat atheïsten hun brood kochten bij de atheïstische bakker, gereformeerde alleen maar melk dronken van gereformeerde koeien en de Katholieken onder elkaar hun abdijbier dronken. Nee, verder terug.
Tot we aankomen bij het begin, bij die Joodse man waaruit een Jezusbeweging is voortgekomen.
De beweging werd een organisatie, werd een instituut.
Zo doen wij mensen dat.
Wat ooit beweeglijk was raakt in de loop der eeuwen versteend.
Van bijzaken worden hoofdzaken gemaakt.
Mensen vechten elkaar de tent uit omdat karakters botsen of ze niet kunnen verdragen dat de ander een andere mening is toegedaan. Het is menselijk en ook de kerk is niets menselijks vreemd.
Daarom moeten we steeds terug naar het begin.
Naar Hem die aan het begin staat.
Omdat we alleen zo weer ontdekken waar het om begonnen is in de kerk, voordat ze scheuren ging vertonen.

Met wie is het allemaal begonnen?
De lezing uit Lukas geeft een antwoord op die vraag.
Het is begonnen met een man, van wie we heel weinig weten.
Jezus is zijn naam.
Hij heeft zoveel indruk gemaakt op de mensen die hem hebben ontmoet dat er allerlei verhalen over hem de ronde zijn gaan doen. Sterke verhalen.
Wat er echt gebeurd is, wie zal het zeggen. 
Maar het staat vast dat deze Joodse leraar mensen in het hart heeft geraakt. 
Jezus. Zijn naam betekent: God bevrijdt.

Met alles wat in hem was geloofde hij in een God die mensen bevrijdt.
Deze God noemde hij zijn vader, hij wist zich zijn zoon, en hij dacht: als het mijn Vaders wil is dat mensen vrij zijn van alles wat hen onderdrukt en klem zet, laat ik daar dan maar een handje bij helpen. 

Jezus was ook iemand die terug ging in de tijd en met een frisse blik keek naar zijn eigen joodse traditie. 
Weg met alle ballast en franje, weg alles wat er niet echt toe doet. 
Waar het om gaat is: hemel op aarde. Niet voor een elite, maar voor alle mensen die geen leven hebben. 
Geen “stil maar wacht maar maar”, geen opium van het volk maar een geweldloos protest tegen systemen die mensen eronder houden terwijl anderen zich verrijken.
De laatsten eindelijk eens op de ereplaats. 
De wereld op zijn kop. Dat was zijn droom.

Daar heeft hij zijn leven voor gegeven: 
voor het geluk van anderen. Hartstocht voor gerechtigheid.
Deze hartstocht was en is aanstekelijk.
Jezus is vermoord, na een schijnproces, maar waar hij voor stond, waar hij voor leefde, waar hij bereid was om voor te sterven, dat is niet kapot te krijgen.

De verhalen over hem zijn verteld, doorgeven en opgeschreven.
Verhalen over een man die ook vandaag ons hart kan raken en ontroeren; 
die in mij het verlangen wekt om ook zo te leven.
Christen zijn is naar mijn overtuiging niet ‘van alles over Jezus geloven’ maar het is de bereidheid om zijn leerling te zijn en te blijven.
Te geloven in datgene waarin hij hartstochtelijk geloofde: dat God onze hand heeft gevraagd om er iets moois en goeds van te maken in deze wereld, samen met allen die dat verlangen delen, of ze nu in God geloven of niet.

Vandaag is een historische dag.
Franciscus en Menno vinden elkaar hier.
Franciscus, geboren in de twaalfde eeuw, vriend van verschoppelingen, van dieren, van onze lieve moeder aarde. Een man die niets anders wilde dan een instrument zijn van Gods vrede.
En Menno die, een paar eeuwen later weer gewoon terug wilde naar de kern, samen de Bijbel lezen om erachter te komen wat God hier en nu van ons vraagt.

Ik wil graag eindigen met woorden van Floor Wibaut, wethouder in het Amsterdam van de vorige eeuw.
Ik las ze voor het eerst op het toilet bij een zusters in Den Haag.
Ze ademen de Geest die Jezus bezielde:

’Er is maar één land: de aarde. 
Er is maar één volk: de mensheid. 
Er is maar één geloof: de liefde’

Zo hoop ik dat wij als doopsgezinden een zegen zullen zijn voor de Zaanstreek.

Amen.

 


Terug
Meer informatie Facebook   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Texel
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2019 Doopsgezind.nl